نفس می زند موج ....

نفس می زند موج ـ ساحل نمی گیردش دست ـ

                                                         پس می زند موج.

فغانی به فریاد رس می زند موج !

من آن رانده ی مانده ی بی شکیبم ـ

که راهم به فریاد رس بسته ـ

                                 دست فغانم شکسته ـ

زمین زیر پایم تهی می کند جای ـ

زمان در کنارم عبث می زند موج !

نه در من غزل میزند بال ـ

نه در دل هوس میزند موج !

سزای چون تو گلی گر چه نیست خانه ی ما

بیا چو بوی گل امشب به آشیانه ی ما

تو ای ستاره ی خندان کجا خبر داری ؟

ز ناله ی سحر و گریه ی شبانه ی ما

چون بانگ رعد خروشان که پیچد اندر کوه

جهان پُر است ز گُلبانگ عاشقانه ی ما

نوای گرم نی از فیض آتشین نفسی است

ز سوز سینه بُود  گرمی ترانه ی ما

چنان ز خاطر اهل جهان فراموشیم

که سیل نیز نگیرد سُراغ خانه ی ما

« رهی معیری »

تنها میرم تنها میام سزای من تنهاییه

تنها شدیم منو دلم عاقبتم جدائیه

تنها گذاشتی منو تو آخر بی وفائیه

توی دلم به جون تو جات خیلی خیلی

خالیه

به تو نگم به کی بگم این روزا دارم میمیرم

اینقدر آتیشم نزن قلبمو پس نمی گیرم

دعا کنون گریه کنون سرمو بالا میگیرم

همش به فکرم که یه روز تو رو دوباره ببینم.

دلمو از غصه و غم کم بکنم

آخه تنهام آخه تنهام

رفتی یار و مونده یادگاریا

بردی عشق و مونده بی قراریا

آخه تنهام آخه تنهام

خدایا خسته ام  کمکم کن خدا  دارم خفه میشم   بغض توی گلوم مونده   یه کاری کن خدا

شکستم خدا اگر زمانی برای لحظه ای قدمی کج برداشتم خودت همون لحظه تنبیهم کن نزار

لحظه ای قدمی کج بردارم . زندگی تنها توی این شهر غریب هزار رنگ سخته .

دخیلک یا الله دخیلک دخیلک دخیلک

یه روز میاد دلت واسم داد بزنه

لبت فقط اسممو فریاد بزنه

ولی دیره ولی دیره

بازم میاد روزی که بارون بباره

بخواد که عشق منو یادت بیاره

ولی دیره ولی دیره

تو بر کامی و من ناکام تو بر آن سوی آزادی من اینجا بسته ام در دام

میان کام و ناکامی نباشد غیر چند گامی

به کامت باد این شادی حلالت باد آزادی

تو ای آزاده ی خوشبخت ای مرد سعادتمند

که شبها خاطری مجموع و یاری نازنین داری

به هر جا می روی آزاد به هر سویی که دل می گویدت رو

می کنی خرسند نه در رنجی نه در بندی

به کامت باد این شادی حلالت باد آزادی

تو ای آهوی صحرایی ! که فرش زیر پایت سبزه ی صحراست

و نیکو سایه بانت شاخه سر سبز جنگل هاست

مرا در دل بود این آرزو آهو شوم روزی

چه آزادی چه آرامی نه در بندی نه در دامی

تو آهو جان! بجای من بگرد آزاد در صحرا

به کامت باد این شادی حلالت باد آزادی

تو ای زیبا کبوتر روزها بر بام این زندان

پری وا میکنی پا می نهی بر فرق این بارو

و من از چاه زندان چشم می دوزم به پروازت

کبوتر جان ! برو پرواز کن آزاد ولی زندانی افسرده خاطر را مبر از یاد

به کامت باد این شادی حلالت باد آزادی ....

آنکه بی باد کند جان مرا مست کجاست؟

آنکه بیرون کند از جان و دلم دست کجاست؟

من همونم که یه روزی واسه چشمات خونه ساختم

واسه بوسیدن دستهات

همه زندگیم و باختم.

من

قصه دردم

تنهای شبگردم.

من از فصل سبزم ولی

خسته خسته

من از شهر عشقم ولی

دل شکسته

جز یاد عزیزت کسی هم سفرم نیست

مرا یار دگر نیست.

حرف تو و احساس تو رو کسی نفهمید

دلت از همه رنجید

از عالم و آدم همه جا رنگ و ریا دید

دلت از همه رنجید

پرنده قشنگی بود و پر زد

رفیق روز تنگی بود و پر زد

خیال کردم دلش دنبال عشقه

پی خوش آب و رنگی بود و پر زد.